Прыкладна сёння, 23 кастрычніка, нарадзіўся святы Ігнацый Лаёла (Íñigo López de Oñaz y Loyola), у 1491 года ў замку Лаёла, недалёка ад горада Аспейтыя ў Краіне Баскаў (Іспанія). Хоць дакладная дата невядомая, менавіта гэтая прызнаецца гісторыкамі і біяграфічнымі крыніцамі за найбольш познюю магчымую дату яго нараджэння.
Ініга быў малодшым з трынаццаці дзяцей у сям’і са збяднелага, але знакамітага шляхецкага роду Лаёлаў. Яго бацькамі былі сеньёр Бертран Ібаньес дэ Оньяс і Лаёла (Beltrán Ibáñez de Oñaz y Loyola), уладар замка, і сеньёра Марыя (або Марына) Саэнс дэ Лікона і Бальда (Sáenz de Licona y Balda). Бацькі паходзілі з баскскіх родаў, што былі ўцягнуты ў мясцовыя міжусобіцы, вядомыя як “вайна бандаў” (bandas). Гісторыя сям’і была азмрочана канфліктамі: радавы маёнтак быў разбураны ў 1456 годзе па загадзе караля Кастыліі за рабаўніцтвы ў правінцыі Гіпускаа (Guipúzcoa), а дзед Ініга быў высланы Генрыхам IV у Андалусію.
Ініга нарадзіўся прыкладна 23 кастрычніка 1491 года ў замку Лаёла, размешчаным у горадзе Аспейтыя ў правінцыі Гіпускаа, у баскскім рэгіёне Іспаніі, які ў той час уваходзіў у склад Кастыльскай кароны. Замак, пабудаваны ў XIV стагоддзі, уяўляў сабой магутную абарончую крэпасць, тыповую для шляхецкіх сядзіб у Краіне Баскаў, акружаную гарамі і лясамі. Гэтае асяроддзе падкрэслівала ізаляваны, феадальны характар жыцця ў тым рэгіёне. Дакладная дата нараджэння не зафіксавана ў дакументах, аднак прынята лічыць яе менавіта такой, грунтуючыся на сямейных хроніках і пазнейшых біяграфіях.
Пры хрышчэнні ён атрымаў імя Ініга – у гонар сярэднявечнага абата Ініга з Оньі (Íñigo z Oña). Гэты выбар адпавядаў мясцоваму баскскаму звычаю (імя Ініга азначала “мой малы”). Ён узяў прозвішча “дэ Лаёла” ад назвы радавога маёнтка. Абставіны яго нараджэння былі пазначаны трагедыяй: маці памерла неўзабаве пасля родаў – з’ява, даволі распаўсюджаная ў эпоху з высокім узроўнем перынатальнай смяротнасці.
Пасля гэтага хлопчыка аддалі на выхаванне Марыі дэ Гарын, жонцы мясцовага каваля, таму ён рос у больш сціплых умовах, не ў замку. У 1498 годзе, калі яго старэйшы брат Марцін, спадчыннік радавога маёнтка, ажаніўся і пасяліўся ў замку з жонкай, сямігадовы Ініга змог вярнуцца ў родны дом. Там бацька, прадбачачы для малодшага сына магчымую касцёльную кар’еру, загадаў яго выгаліць (tonsura). Гэтыя раннія гады, адзначаныя стратай маці і суровым, ваяўнічым атачэннем баскскай шляхты, паўплывалі на далейшае станаўленне Ініга. Ён рос сярод апавяданняў пра рыцарскія подзвігі і міжусобныя канфлікты, што сфарміравала ў яго першапачатковую цікавасць да прыдворнага і вайсковага жыцця.
Пачытаць больш матэрыялаў пра святога Ігнацыя.