З 5 па 8 мая ў варшаўскім раёне Фаленіца праходзіла сустрэча езуітаў, якія працуюць ва Усходняй Еўропе, Цэнтральнай і Паўночнай Азіі. З апошняй сустрэчы мінула ўжо некалькі год, таму сёлета сабраты, звычайна раскіданыя па краінах былога Савецкага Саюза, змаглі атрымаць асалоду ад сумеснай малітвы, роздуму і адпачынку.
Сустрэча дапамагла наноў акунуцца ў досвед супольнасці. Хоць у манаскім жыцці супольнасць часам уяўляе сабой немалы выклік, яна таксама служыць месцам прытулку і моцы. Гэтая доўгачаканая сустрэча нагадала езуітам, што сабраты здольныя быць портам прытулку, які дае магчымасць адпачыць і аднавіцца як фізічна, так і духоўна. Найважнейшым элементам сустрэчы быў унутраны досвед: сумесная малітва – штодзённая Эўхарыстыя і адарацыя – а таксама духоўны абмен. Нягледзячы на тое, што сабраная ў Фаленіцы супольнасць была вельмі разнастайнай, гэта не ўтварала перашкоды для блізкага спаткання і ўзаемнага слухання.
Натуральна, не бракавала дыскусій, прысвечаных бягучай працы і праблемам, з якімі сутыкаюцца езуіцкія супольнасці, католікі і грамадствы ў асобных краінах. Поруч з тым, добрая атмасфера і братэрства дазволілі нарадзіцца марам аб новых апостальствах і абшарах удзелу. Аналіз працы езуітаў, а таксама сітуацыі ў мясцовых Касцёлах, узмацніла прысутнасць біскупа Стэфана Ліпке SJ, дапаможнага біскупа Новасібірска, і айца Антонія Коркарана SJ, апостальскага адміністратара ў Кыргызстане.
Міжнародная езуіцкая супольнасць працягвае служэнне веры сярод мясцовых католікаў і ўсіх людзей добрай волі. Дзейнасць Таварыства Езуса – у цесным супрацоўніцтве з мясцовым Касцёлам – у цяперашні час распасціраецца на шырокай тэрыторыі, ад Беларусі, праз еўрапейскую частку Расіі, да далёкай Сібіры і Цэнтральнай Азіі (Кыргызстана). Хоць езуіты некалькі гадоў таму адмовіліся ад пастаяннай дзейнасці ў Казахстане, цяпер яны часта служаць у Арменіі.
У гэтым велізарным і надзвычай разнастайным у плане культуры і рэлігіі рэгіёне Добрая Навіна абвяшчаецца тыпова “езуіцкім” шляхам: духоўныя сыны святога Ігнацыя кіруюць інстытутамі і навукова-даследчымі цэнтрамі, займаюцца фармацыяй семінарыстаў і свецкіх асоб, вядуць школу і шматлікія адукацыйныя ініцыятывы, выдаюць кнігі, дапамагаюць у адміністрацыйнай працы мясцовых Касцёлаў, папулярызуюць астраномію, садзейнічаюць каштоўным культурным ініцыятывам, служаць бедным, падтрымліваюць інвалідаў і іх сем’і, сірот, пажылых і адзінокіх людзей… Не бракуе таксама і ўласцівага езуітам удзелу ў парафіяльным і сямейным душпастырстве. Як і паўсюль, дзе працуюць члены Таварыства Езуса, асабліва каштоўным дарам з’яўляецца сама ігнаціянская духоўнасць, якой яны дзеляцца, у тым ліку дзякуючы рэкалекцыям у цішыні – Духоўным практыкаванням святога Ігнацыя.
Рафал Булоўскі SJ
